Skip to main contentOpen accessibility widget
Compliance

Kary za EAA w krajach UE: zestawienie dla wszystkich 27 państw

Każde państwo UE ustala własne kary za EAA – od 1500 € do 1 000 000 €.

Author avatar

Alen Velkov

Author

The EU's EAA law: understand the fines for each country — EaseAccess24

Kary za EAA w krajach UE: sankcje we wszystkich 27 państwach członkowskich

Jakie kary za naruszenie Europejskiego aktu o dostępności przewiduje każde z 27 państw członkowskich UE – na podstawie przepisów krajowych.

Ostatnia aktualizacja: październik 2026 r. · Każdą kwotę sprawdziliśmy w ustawie krajowej, z której pochodzi · Nasza metodologia


W skrócie

  • Nie ma jednej kary obowiązującej w całej UE. Europejski akt o dostępności zobowiązuje każde z 27 państw do ustalenia własnych sankcji, więc wysokość kary zależy wyłącznie od kraju, w którym firma sprzedaje.
  • Górne granice wahają się od około 1500 € (Francja, dla osoby fizycznej; dla firmy 7500 €) do 1 000 000 € (Luksemburg) – to blisko 700-krotna różnica za naruszenie tych samych przepisów UE.
  • Kilka państw (Grecja, Dania, Finlandia, Malta i Hiszpania) w ogóle nie podaje stałej kwoty i pozostawia jej ustalenie sądowi lub organowi nadzoru.
  • Wiele kwot krążących w internecie jest błędnych. Dla Holandii powszechnie podaje się 900 000 €, a faktyczna górna granica kary za brak dostępności to 110 000 €. Dla Francji podaje się 50 000 €, a w rzeczywistości jest to 1500 €, a dla firmy 7500 €. Każdą kwotę sprawdziliśmy w obowiązującej ustawie krajowej.
  • Kar praktycznie jeszcze nie nakładano. Przepisy można egzekwować dopiero od 28 czerwca 2025 r., więc na razie mowa o karach zapisanych w ustawach, a nie o karach faktycznie wymierzonych.

Spis treści

  1. Co EAA naprawdę mówi o karach
  2. Trzy modele egzekwowania przepisów
  3. Kary za EAA w poszczególnych krajach: pełne zestawienie
  4. Kwoty, które wszyscy podają błędnie
  5. Każdy kraj w kilku zdaniach
  6. 700-krotna różnica: najwyższe i najniższe kary
  7. Czy nałożono już jakieś kary za EAA?
  8. Kraje bez stałej kwoty kary
  9. Dlaczego tyle publikowanych kwot jest błędnych
  10. Najczęściej zadawane pytania

Co EAA naprawdę mówi o karach

Europejski akt o dostępności to dyrektywa, a nie rozporządzenie – i właśnie z tego powodu powstał ten artykuł. Dyrektywa nie obowiązuje bezpośrednio. Wyznacza cel, a każde państwo samo pisze ustawę, która ma go zrealizować – łącznie z karami. Wszystko, co dyrektywa mówi o karach, mieści się w jednym krótkim przepisie, art. 30:

„Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji nakładanych w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy […]. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”

– art. 30 ust. 1 i 2 dyrektywy (UE) 2019/882 (EUR-Lex)

I to wszystko. Trzy słowa – skuteczne, proporcjonalne i odstraszające – a konkretne kwoty, organy egzekwujące przepisy i sposób obliczania kar pozostawiono 27 rządom. Art. 30 dodaje tylko dwie rzeczy: kara ma odpowiadać wadze naruszenia, a jej zapłacenie nie zwalnia z obowiązków – produkt lub usługę i tak trzeba dostosować.

Jeśli więc gdzieś pada stwierdzenie „kara za EAA wynosi X €”, warto zachować ostrożność. Jednej kary za EAA nie ma. Jest 27 krajowych systemów sankcji i każdy wygląda inaczej.

Trzy modele egzekwowania przepisów

Jeśli spojrzeć ponad poszczególne kwoty, 27 systemów sprowadza się do trzech podstawowych modeli. Wiedza o tym, z którym ma się do czynienia, mówi o rzeczywistym ryzyku więcej niż jakakolwiek pojedyncza liczba – bo „niewielka” kara naliczana codziennie może kosztować więcej niż wysoka, ale jednorazowa.

1. Stała kara maksymalna. Najczęstsze rozwiązanie: ustawa podaje górną granicę. Tak jest w Luksemburgu (do 500 000 €, a przy powtórnym naruszeniu dwa razy więcej, czyli 1 000 000 €), w Chorwacji (132 720 €) i w Irlandii (60 000 € i możliwa kara pozbawienia wolności). Kwota ta jest górną granicą, a nie stawką – faktyczną karę dostosowuje się do naruszenia – ale przynajmniej najgorszy scenariusz jest znany z góry.

2. Kara naliczana „aż do usunięcia naruszenia”. Finlandia, Szwecja i Estonia stawiają na sankcje, które mają wymusić naprawę, a nie karać za przeszłość. Często nie mają one realnej górnej granicy, bo są naliczane wielokrotnie – codziennie albo za każdy okres – dopóki firma nie spełni wymagań. Kara 1000 € dziennie na papierze wygląda skromnie, ale ignorowana przez rok urasta do ogromnej kwoty.

3. Brak jakiejkolwiek stałej kwoty. Grecja, Dania, Malta i Hiszpania nie podają kwoty. Sąd albo organ nadzoru ustala ją w każdej sprawie indywidualnie, kierując się jedynie zasadą proporcjonalności z art. 30. Brak kwoty to nie luka w przepisach – oznacza po prostu, że górna granica jest w praktyce otwarta.

Dwa kraje nie pasują do żadnego modelu. Polska ustala karę według wzoru (dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia, nie więcej niż 10% obrotu), a Włochy wobec dużych usługodawców przechodzą na sankcję liczoną od obrotu (do 5%). Oba systemy działają jak model ze stałą górną granicą, ale dla każdej firmy dają inną kwotę.

Kary za EAA w poszczególnych krajach: pełne zestawienie

Wszystkie 27 państw członkowskich UE z najważniejszą sankcją i modelem egzekwowania. W opisach poszczególnych krajów niżej wyjaśniamy mechanizm i odsyłamy do pełnego omówienia ze źródłami.

KrajNajważniejsza sankcjaModel
AustriaDo 80 000 € (duże firmy) / 50 000 € (MŚP)Stała górna granica
Belgia260–100 000 € (208–80 000 € dla czynów sprzed lutego 2026 r.)Stały przedział
BułgariaKary stopniowane (BGN), ustawa z 2025 r.Stała / stopniowana
ChorwacjaDo 132 720 €Stała (zależna od roli podmiotu)
Cypr20 000 € (administracyjna) + 30 000 € / 3 lata (karna)Administracyjna + karna
CzechyDo ok. 400 000 € (10 mln CZK)Stała górna granica
DaniaBrak stałej kwoty (ustala sąd)Uznaniowa
EstoniaDo 20 000 € (firmy) + kara przymuszająca do 10 000 €Stała + przymuszająca
FinlandiaNieograniczona kara naliczana do czasu usunięcia naruszeniaPrzymuszająca
Francja1500 € (osoby fizyczne) / 7500 € (firmy); 15 000 € przy recydywie firmyStała
NiemcyDo 100 000 € (+ pozwy konkurentów)Stała + spory sądowe
GrecjaBrak stałej kwoty (zasada proporcjonalności)Uznaniowa
WęgryProdukty: do 650 mln HUF (ustawa z 2012 r. o nadzorze rynku); usługi: do 500 mln HUF (rozporządzenie 605/2022, § 9)Przez odesłanie
Irlandia60 000 € + do 18 miesięcy pozbawienia wolnościStała + karna
Włochy5000–40 000 € (do 5% obrotu przy obrocie powyżej 500 mln €)Stopniowana + od obrotu
ŁotwaDo 20 000 € (na podstawie ustawy o ocenie zgodności)Przez odesłanie
Litwa500–15 000 €Stały przedział
LuksemburgDo 500 000 € (1 mln € przy powtórnym naruszeniu)Stała górna granica
MaltaKwoty nie określonoNieokreślona
HolandiaDo 110 000 € (od 1 stycznia 2026 r.)Stała górna granica
PolskaWzór (10 × przeciętne wynagrodzenie, ≤10% obrotu)Wzór
PortugaliaStopniowane kary administracyjneStopniowana
RumuniaDziesięć przedziałów w zależności od naruszenia (RON)Stopniowana
SłowacjaDwa równoległe systemyRównoległa
SłoweniaGórne granice zależne od wielkości firmyZależna od wielkości firmy
HiszpaniaBrak stałej kwoty (odesłanie; awaryjnie do 1 mln €)Uznaniowa
SzwecjaDo 10 mln SEK (ok. 900 000 €) + nieograniczone vitePrzymuszająca + z górną granicą

Podane kwoty to ustawowe maksima lub mechanizmy z przepisów poszczególnych państw. „Brak stałej kwoty” oznacza, że ustawa przewiduje karę uznaniową lub bez górnej granicy, a nie konkretne maksimum.

Kwoty, które wszyscy podają błędnie

Żeby podać prawidłową kwotę, trzeba przeczytać ustawę każdego kraju – często w języku tego kraju i często z odesłaniem do innej ustawy. Dlatego większość publikowanych „kar za EAA” to kwoty przepisywane od siebie nawzajem i błędne. Oto cztery najjaskrawsze przykłady wraz z faktycznym przepisem.

🇳🇱 Holandia: podaje się 900 000 €, a jest 110 000 €

Tę kwotę przekręcają niemal wszyscy. Holenderska ustawa wdrażająca EAA sama nie ustala kary, tylko odsyła do ustawy o towarach (Warenwet). Ta przewiduje dwie różne górne granice, a w przypadku dostępności celowo stosuje się niższą z nich:

„De op grond van het eerste lid op te leggen bestuurlijke boete bedraagt, in afwijking van artikel 32a, tweede lid, ten hoogste het bedrag dat is vastgesteld voor de vijfde categorie, bedoeld in artikel 23, vierde lid, van het Wetboek van Strafrecht.”

(Tłumaczenie własne: „Administracyjna kara pieniężna nakładana na podstawie ust. 1 wynosi, w drodze odstępstwa od art. 32a ust. 2, nie więcej niż kwota określona dla piątej kategorii, o której mowa w art. 23 ust. 4 kodeksu karnego”.)

– Warenwet, art. 35e ust. 2

Kwotę każdej kategorii określa art. 23 ust. 4 holenderskiego kodeksu karnego, a co dwa lata jest ona waloryzowana. Od 1 stycznia 2026 r. piąta kategoria wynosi 110 000 € (w latach 2024–2025 było to 103 000 €) na podstawie rozporządzenia rządu z 26 listopada 2025 r. (Stb. 2025, 401). Do naruszeń popełnionych przed 2026 r. stosuje się wcześniejszą kwotę.

Powtarzane wszędzie 900 000 € jest błędne z dwóch powodów. To dawna wartość szóstej kategorii, która dotyczy ogólnych naruszeń przepisów o bezpieczeństwie produktów, a nie dostępności – a do tego jest nieaktualna (szósta kategoria wynosi dziś 1 100 000 €). Źródło: Warenwet, Stb. 2025, 401.

🇫🇷 Francja: podaje się 50 000 €, a jest 1500 € (7500 € dla firmy)

We Francji kara za naruszenie EAA mieści się w systemie wykroczeń (contraventions), a nie w wysokim taryfikatorze administracyjnych kar pieniężnych, jak się powszechnie zakłada. Art. R. 451-4 kodeksu konsumenckiego (Code de la consommation) zalicza naruszenia EAA do wykroczeń piątej klasy, a wysokość grzywny określa kodeks karny:

„5° 1 500 euros au plus pour les contraventions de la 5e classe, montant qui peut être porté à 3 000 euros en cas de récidive lorsque le règlement le prévoit, hors les cas où la loi prévoit que la récidive de la contravention constitue un délit.”

(Tłumaczenie własne: „5° do 1500 euro za wykroczenia piątej klasy; kwota ta może zostać podwyższona do 3000 euro w razie recydywy, jeśli przewiduje to rozporządzenie, z wyjątkiem przypadków, w których ustawa przewiduje, że recydywa wykroczenia stanowi występek (délit)”.)

– francuski kodeks karny (Code pénal), art. 131-13

To górna granica dla osoby fizycznej. Dla firmy art. 131-41 kodeksu karnego mnoży ją przez pięć, do 7500 €, a art. 132-15 przewiduje dziesięciokrotność kwoty dla osoby fizycznej, czyli 15 000 €, w razie recydywy w ciągu roku. Kwota 50 000 € bierze się z pomylenia tej kary z osobnym taryfikatorem dotyczącym stron internetowych sektora publicznego, za który odpowiada urząd Arcom. To inna procedura i inna ustawa. Źródło: Légifrance.

🇸🇪 Szwecja: podaje się „brak stałej kary”, a kara jest

Szwecję często wrzuca się do jednego worka z krajami bez określonej kwoty. Tymczasem jej ustawa przewiduje opłatę sankcyjną z górną granicą:

„Sanktionsavgiften ska bestämmas till lägst 10 000 kronor och högst 10 000 000 kronor.”

(Tłumaczenie własne: „Opłatę sankcyjną ustala się w wysokości co najmniej 10 000 koron i najwyżej 10 000 000 koron”.)

– Lag (2023:254), § 39

To mniej więcej od 900 do 900 000 €, a do tego dochodzi osobna, nieograniczona kara przymuszająca naliczana aż do usunięcia naruszenia (vite). Źródło: Riksdagen.

🇭🇺 Węgry: kary w ogóle nie ma w ustawie o dostępności

Węgierska ustawa o dostępności z 2022 r. sama nie przewiduje żadnej kary. Egzekwowanie przepisów przekazuje rozporządzeniu rządu (605/2022). W przypadku produktów rozporządzenie odsyła do ustawy z 2012 r. o nadzorze rynku produktów, w której kary zależne od obrotu mają górną granicę 650 mln HUF. W przypadku usług górną granicę 500 mln HUF ustala samo rozporządzenie (§ 9), a usługodawcę karze się dopiero po ostrzeżeniu i niedotrzymaniu terminu usunięcia problemu. Jeśli jakieś źródło podaje dla Węgier okrągłą kwotę w euro, to znaczy, że nie przeszło całej tej ścieżki. Źródło: ustawa XVII z 2022 r.

Każdy kraj w kilku zdaniach

Każdy opis streszcza mechanizm i najważniejszą kwotę, a podlinkowany artykuł wskazuje źródło każdej liczby w ustawie krajowej i podaje, jaki organ egzekwuje przepisy.

Austria – Górne granice zależne od wielkości firmy: do 80 000 € dla dużych przedsiębiorstw i 50 000 € dla MŚP. Pełne omówienie: Austria →

Belgia – Kary od 260 do 100 000 € za czyny popełnione od 1 lutego 2026 r. (wcześniej 208–80 000 €), wyliczane przez zastosowanie ustawowego mnożnika do skali sankcji; przy złej wierze górna granica rośnie do 250 000 € lub 6% obrotu. Pełne omówienie: Belgia →

Bułgaria – Dyrektywę wdrożono z opóźnieniem (2025 r.); ustawa przewiduje stopniowane kary w lewach.

Chorwacja – Do 132 720 €, z różnymi górnymi granicami dla producentów, importerów i dystrybutorów. Pełne omówienie: Chorwacja →

Cypr – Dwie równoległe ścieżki: kary administracyjne do 20 000 € oraz odpowiedzialność karna – do 30 000 € i trzech lat pozbawienia wolności. Pełne omówienie: Cypr →

Czechy – Wyłącznie administracyjna górna granica 10 mln CZK (ok. 400 000 €), bez odpowiedzialności karnej. Pełne omówienie: Czechy →

Dania – Brak stałej kwoty; wysokość kary ustala sąd. Brak ustawowej górnej granicy potwierdziliśmy w kilku niezależnych sprawdzeniach. Pełne omówienie: Dania →

Estonia – Świadczenie niedostępnej usługi jest wykroczeniem: do 20 000 € dla firmy (do 100 jednostek grzywny dla osoby fizycznej). Osobno zignorowanie nakazu usunięcia problemu może kosztować karę przymuszającą do 10 000 €. Pełne omówienie: Estonia →

Finlandia – Kara naliczana „do skutku”, celowo bez górnej granicy – powtarza się, dopóki problem nie zostanie usunięty. Pełne omówienie: Finlandia →

Francja – 1500 € dla osoby fizycznej (3000 € przy powtórnym naruszeniu) i 7500 € dla firmy (15 000 € przy powtórnym naruszeniu) – a nie 50 000 €, jak często można przeczytać w internecie. Pełne omówienie: Francja →

Niemcy – Do 100 000 € za podstawowe naruszenia oraz realne ryzyko pozwów ze strony konkurencji (system Abmahnung). Pełne omówienie: Niemcy →

Grecja – Brak stałej kwoty; ustawa wymaga jedynie, by kary były proporcjonalne. Kary za produkty czekają na rozporządzenie prezydenckie, którego jeszcze nie wydano. Pełne omówienie: Grecja →

Węgry – Kary nie ma w ustawie o dostępności. Ustala ją rozporządzenie rządu: do 500 mln HUF za usługi (w samym rozporządzeniu) oraz – na podstawie ustawy z 2012 r. o nadzorze rynku – do 650 mln HUF za produkty. Pełne omówienie: Węgry →

Irlandia – Do 60 000 € i do 18 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym członkowie zarządu odpowiadają osobiście. Pełne omówienie: Irlandia →

Włochy – Administracyjne kary pieniężne od 5000 do 40 000 € (oraz od 2500 do 30 000 € za ignorowanie organu nadzoru), ale wobec usługodawców z obrotem powyżej 500 mln € organ stosuje sankcję do 5% obrotu. Pełne omówienie: Włochy →

Łotwa – Do 20 000 €; kara nie wynika z ustawy o dostępności, lecz z ustawy o ocenie zgodności, do której ta odsyła. Pełne omówienie: Łotwa →

Litwa – Od 500 do 15 000 €; kary zaostrzono nowelizacją, która weszła w życie w kwietniu 2026 r. Pełne omówienie: Litwa →

Luksemburg – Najwyższa stała górna granica w UE: do 500 000 €, a przy powtórnym naruszeniu 1 000 000 €. Pełne omówienie: Luksemburg →

Malta – Kwoty nie określono; ustawa przekazuje tę kwestię do dalszych przepisów, więc każda kwota w euro przypisywana Malcie nie ma podstaw. Pełne omówienie: Malta →

Holandia – Do 110 000 € od 1 stycznia 2026 r., a nie 900 000 €, które można znaleźć prawie wszędzie. Pełne omówienie: Holandia →

Polska – Bez stałego maksimum: karę wylicza się według wzoru – dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej, ale nie więcej niż 10% obrotu. Pełne omówienie: Polska →

Portugalia – Stopniowane kary administracyjne; to jedyny kraj, który kryteria „nieproporcjonalnego obciążenia” opisał w osobnym rozporządzeniu. Pełne omówienie: Portugalia →

Rumunia – Dziesięć kategorii naruszeń, każda z własnym przedziałem kar w lejach rumuńskich. Pełne omówienie: Rumunia →

Słowacja – Dwa równoległe systemy kar: jeden w ramach ochrony konsumentów, drugi w ramach przepisów medialnych. Pełne omówienie: Słowacja →

Słowenia – Górne granice rosną wraz z wielkością firmy, więc większym przedsiębiorstwom grożą wyższe kary. Pełne omówienie: Słowenia →

Hiszpania – Brak kwoty krajowej. Sankcje wynikają z przepisów sektorowych, a awaryjnie stosuje się ogólną ustawę o prawach osób z niepełnosprawnościami (kary do 1 000 000 €); przepisy egzekwują regiony. Pełne omówienie: Hiszpania →

Szwecja – Opłata sankcyjna do ok. 900 000 € (10 mln SEK) oraz nieograniczona kara przymuszająca naliczana do czasu usunięcia naruszenia. Pełne omówienie: Szwecja →

700-krotna różnica: najwyższe i najniższe kary

Za naruszenie dokładnie tych samych przepisów UE ryzyko zależy niemal wyłącznie od adresu.

Na samym szczycie, wśród krajów ze stałą górną granicą, jest Luksemburg: do 500 000 €, a przy powtórnym naruszeniu 1 000 000 €. Dalej plasują się Czechy (ok. 400 000 €), Chorwacja (132 720 €) i Niemcy (100 000 €).

Na drugim końcu skali są Francja i jej 1500 € (7500 € dla firmy) – najniższa stała kwota w Unii. Dlatego właśnie przypisywane jej w internecie 50 000 € tak bardzo wprowadza w błąd.

Same górne granice to jednak tylko połowa obrazu. Dwa mechanizmy mogą niepostrzeżenie przebić każdą z tych kwot:

  • Kary zależne od obrotu. We Włoszech (do 5% obrotu dla usługodawców z obrotem powyżej 500 mln €) kara rośnie wraz z wielkością firmy, więc w przypadku dużego przedsiębiorstwa może przekroczyć każdą stałą górną granicę. W Polsce jest odwrotnie: kara nie może przekroczyć dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia ani 10% obrotu – obowiązuje niższa z tych wartości – więc nigdy nie przekroczy ok. 89 000 zł (dane na 2026 r.).
  • Kary naliczane aż do usunięcia naruszenia. Powtarzane kary w Finlandii i Szwecji w praktyce nie mają górnej granicy – jeśli problem nie zostanie usunięty, skromna dzienna stawka z czasem przerasta każde jednorazowe maksimum.

Wniosek: ryzyka nie należy oceniać wyłącznie na podstawie najwyższej kwoty. Górna granica 1500 € w kraju, który aktywnie egzekwuje przepisy, może znaczyć więcej niż 500 000 € w kraju, który tego nie robi. I tu dochodzimy do pytania, które powinien zadać sobie każdy.

Czy nałożono już jakieś kary za EAA?

W większości przypadków nie – a strony, które piszą, że organy nadzoru rozdają kary w milionach euro, zmyślają. Przepisy można egzekwować dopiero od 28 czerwca 2025 r., a w większości z 27 państw krajowe organy nadzoru ruszyły powoli. „Niewiele kar od organów nadzoru” nie oznacza jednak, że „nic się nie dzieje” – pierwsze rzeczywiste egzekwowanie przepisów przyszło bowiem przez sądy i konkurencję, a nie przez kary administracyjne.

Francja: pierwsze prawdziwe orzeczenie (Carrefour). 4 czerwca 2026 r. Tribunal judiciaire de Caen w postanowieniu wydanym w trybie pilnym (ordonnance de référé) nakazał sieci Carrefour dostosować się do art. L.412-13 francuskiego kodeksu konsumenckiego, który wdraża EAA we Francji, i zapewnić dostępność swoich usług handlu elektronicznego. Kara 500 € za każdy dzień zwłoki (astreinte) zaczyna biec po upływie sześciu miesięcy od wydania postanowienia. Sprawy nie wszczął organ nadzoru, tylko dwie organizacje działające na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami (apiDV i Droit Pluriel). Każda firma powinna zwrócić uwagę na uzasadnienie: sąd uznał, że wynik zgodności na poziomie 71% nie wystarcza, i stwierdził, że sklep internetowy „ne peut pas être seulement un peu accessible, il doit l'être totalement” (tłumaczenie własne: „nie może być dostępny tylko trochę, musi być dostępny w pełni”). Równoległe powództwo przeciwko sieci Auchan zakończyło się inaczej: na początku maja 2026 r. Tribunal judiciaire de Lille uznał, że Auchan E-Commerce nie podlega temu obowiązkowi, i oddalił powództwo. Stowarzyszenia wniosły apelację do Cour d'appel de Douai. (Źródła: handicap.fr, Intérêt à Agir.)

Niemcy: wezwania od konkurencji, ale na spornej podstawie. Niemieckie organy nadzoru rynku mogą nakładać kary do 100 000 €. Niezależnie od tego mówi się o „fali” wezwań (Abmahnungen) wysyłanych przez konkurentów i stowarzyszenia w związku z naruszeniami dostępności. Niemieccy prawnicy nie są jednak zgodni, czy takie wezwania się obronią: mają podstawę tylko wtedy, gdy przepisy o dostępności zostaną uznane za „reguły postępowania rynkowego” w rozumieniu prawa konkurencji, a część komentatorów ostrzega, że wiele z nich tego warunku nie spełni. Wezwania są faktem; ich moc prawna – wciąż nie. (Źródło: ratgeberrecht.eu.)

Co to oznacza w praktyce? Na pewno nie to, że można spać spokojnie, bo nikt nie płaci kar. Ryzyko pojawiło się wcześniej w sądach niż ze strony organów nadzoru – a dostosowanie niedostępnej strony czy produktu zajmuje miesiące, których po otrzymaniu formalnego wezwania już nie ma. W sprawie Carrefoura formalne wezwanie organizacji pozarządowych nosi datę 9 lipca 2025 r. – jedenaście dni po wejściu przepisów w życie. Prawdziwym terminem jest czas, który pozostał na dostosowanie się, a nie pierwsza kara od organu nadzoru.

Kraje bez stałej kwoty kary

Trzy z dotychczas przeanalizowanych krajów – Grecja, Dania i Hiszpania – nie podają maksymalnej kwoty w euro. To częste źródło zmyślonych liczb w internecie: gdy nie ma kwoty, mniej rzetelne źródła po prostu ją wymyślają. Oto, co „brak stałej kary” oznacza w każdym z tych krajów – bo nie wszędzie to samo:

Grecja i Dania pozostawiają ustalenie kwoty organowi nadzoru lub sądowi, który kieruje się wyłącznie zasadą proporcjonalności. Nie ma minimum ani maksimum.

Hiszpania nie ustala własnej kwoty krajowej: odsyła do przepisów sektorowych, a awaryjnie stosuje się ogólną ustawę o prawach osób z niepełnosprawnościami (kary do 1 000 000 €). Przepisy egzekwują poszczególne regiony.

Wniosek jest sprzeczny z intuicją: brak ustawowej górnej granicy zwykle oznacza więcej niepewności, a nie mniej. Kwotę, którą sąd ustali dopiero po fakcie, trudniej uwzględnić w planach niż znane z góry maksimum.

Dlaczego tyle publikowanych kwot jest błędnych

Skoro EAA przekazuje kwestię kar prawu krajowemu, sprawdzenie kwoty wymaga przeczytania obowiązującej ustawy danego kraju – i na tym etapie większość źródeł się poddaje. Wpadają w trzy pułapki:

Kwota jest zapisana w obcym języku. Wiele z tych ustaw istnieje tylko w języku danego kraju. Serwisy, które nie sięgają do źródeł, przepisują liczby od siebie nawzajem.

Kwota jest w innej ustawie. Na Łotwie kary są w ustawie o ocenie zgodności. W Holandii – w ustawie o towarach (Warenwet) i w kodeksie karnym. Kto przeoczy odesłanie, poda błędną kwotę albo żadnej.

Do właściwego kraju przypisuje się niewłaściwą kwotę. Najlepszy przykład to Holandia: powszechnie cytowane 900 000 € to prawdziwa kwota z holenderskiego prawa – tyle że nie ta, która dotyczy dostępności.

Kwoty w tym artykule sprawdziliśmy w ustawach krajowych, z których pochodzą, a wszędzie tam, gdzie powołujemy się na źródło pierwotne, podajemy do niego link. Jeśli dany kraj faktycznie nie ma kwoty, piszemy o tym wprost, zamiast wypełniać lukę domysłem. Niektórych państw nie ma jeszcze w zestawieniu, bo ich kwoty są w trakcie weryfikacji prawnej lub redakcyjnej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy istnieje jedna kara za EAA dla całej UE?

Nie. Europejski akt o dostępności wymaga, by każde z 27 państw członkowskich ustaliło własne sankcje. Muszą one być „skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”, ale kwoty i mechanizmy różnią się w zależności od kraju.

Jaka jest najwyższa kara za EAA wśród przeanalizowanych krajów?

Najwyższą stałą górną granicę wśród przeanalizowanych dotąd krajów ma Luksemburg: do 500 000 €, a przy powtórnym naruszeniu 1 000 000 €. We Włoszech, gdzie kara zależy od obrotu, bardzo duża firma może zapłacić więcej, bo procent obrotu nie ma bezwzględnej górnej granicy.

Które kraje nie mają stałej kwoty kary za EAA?

Wśród dotychczas przeanalizowanych krajów stałego maksimum w euro nie ustalają Grecja, Dania i Hiszpania – stosują kary uznaniowe albo odsyłają do innych przepisów.

Czy francuska kara za EAA naprawdę wynosi 50 000 €?

Nie. We Francji kara to wykroczenie piątej klasy: do 1500 € dla osoby fizycznej (3000 € przy powtórnym naruszeniu) i do 7500 € dla firmy (15 000 € przy powtórnym naruszeniu). Kwota 50 000 €, którą można znaleźć w internecie, myli tę karę z osobnym systemem dotyczącym stron internetowych sektora publicznego.

Czy holenderska kara za EAA naprawdę wynosi 900 000 €?

Nie. W Holandii górna granica kary za brak dostępności to 110 000 € (od 1 stycznia 2026 r.; wcześniej 103 000 €). Kwota 900 000 € pochodzi z innego, ogólnego przepisu o bezpieczeństwie produktów, a nie z przepisu o dostępności.

Od kiedy obowiązują kary za EAA?

Przepisy można egzekwować od 28 czerwca 2025 r. Organy nadzoru nałożyły dotąd niewiele kar, ale pierwsze sprawy sądowe (np. wyrok w sprawie Carrefoura we Francji) już zapadły.

Share this post

You might also like

Two more articles worth reading while this topic is still fresh.

Panel dostępności z wynikiem zgodności i wyróżnionymi problemami WCAG.

Jaki wynik dostępności w procentach oznacza zgodność z przepisami?

Nie ma progu procentowego, który gwarantuje zgodność. Sprawdź, co się liczy.

Four WCAG principle icons displayed side by side on a light background: an eye for Perceivable, a keyboard for Operable, a speech bubble for Understandable, and a solid cube for Robust.

WCAG: kompletny przewodnik po zasadach, poziomach zgodności i standardach dostępności

WCAG w pigułce: cztery zasady, poziomy A, AA i AAA oraz kolejne wersje.